เป็นกวีนิพนธ์ ที่แต่งขึ้นเองชิ้นแรก ทั้งๆที่ไม่เคยคิดว่าเราจะเขียนกวีกับเขาได้

             แต่ ไพวรินทร์ ขาวงาม ผู้เขียน “ม้าก้านกล้วย” ซีไรต์ ปี 2538 ได้วิจารณ์ไว้ว่าดีมาก

             เลยรู้สึกอยากจะพยายามเพิ่มขึ้น ยังทำให้เรารู้ว่า อย่าระเริงกับคำสรรเสริญเยินยอ    

             และอย่าหวั่นไหวไปกับคำพูดของคนบางคน หรือบางกลุ่ม หัวข้อที่ให้คือ

         “ฉันมา ฉันเห็น ฉันรู้สึก”

             ทีแรกฟิตจัด อยากเขียนเรื่องสั้นให้พี่ประชาคม ลุนาชัย ได้อ่านด้วย

             แต่สรุปแล้ว คืนนั้นก็จมอยู่กับงานกวีสองบทนี้ นั่งเขียนคนเดียว

             มีเพียงต้นไม้ใหญ่โอบล้อม และหมาสี่ห้าตัวในสวนนอนขดอยู่ใต้โต๊ะ 

             ที่ริมน้ำบ้านสวนสาลิกา เงียบ สงบ หนาว เย็น อบอุ่น ประทับใจจริงๆ

                                                 “ไม้ดัด”

แม่จ๋า รู้ไหมว่า              ฉันนั้นหา ใช่ไม้ดัด

หมายมั่น หั่นแต่งตัด                เอาลวดยัด ดัดตามใจ

ดัดฉัน เป็นเช่นนก        พอใบดก แม่ตัดใหม่

เล็มก้าน และลิดใบ                 เป็นเช่นไม้ ไร้ชีวา

ดัดฉัน เป็นเช่นหงส์      ตกแต่งตรง ทรงสง่า

ไม้หรู มีราคา                            แต่วิญญา หาไม่เจอ

.........................................................................